De wekelijkse column over de jeugdjaren Diane Van Rillaer. Het leven toen en nu.

Ik wou me graag even voorstellen, mijn naam is Diane, bijna mijn hele leven in Mortsel gewoond, actieve gepensioneerde, en ik vul de meeste van mijn te korte dagen als vrijwilliger. O.a. voor de culturele dienst van onze mooie stad, Mortsel, maar vooral , werk ik , met hart en ziel als vrijwilliger, voor de school, waar mijn kleindochter altijd ging. Ik begeleid anderstalige nieuwkomers, bij het leren van Nederlands, en ik doe daar toezicht. Mijn dagen zijn gevuld, en nu zal ik ook met veel plezier, voor Radio Zuidrand, een column schrijven, over mijn jeugdjaren, over het leven toen en nu . Ik hou het positief, de miserie leest U wel in de krant.

 

Latten aan het huis

Ik ben van ” na ” de oorlog . Het huis van mijn grootouders , in de Minervawijk, was bij het bombardement op Mortsel, vernield, gelukkig was er niemand thuis.  De familie verhuisde naar Berchem, en door de moeilijke oorlogsperiode, woonden mijn grootouders beneden, mijn tante op het eerste, en mijn ouders , op het tweede .

Toen de oorlog eindelijk voorbij was, en ik geboren werd, en twee jaar later mijn zus, woonden wij nog altijd onder een dak, mijn eerste herinneringen, toen ik 4/5 jaar was,  zijn dan ook, herinneringen, aan een gezellige familie, waar de Moemoe nooit ver af was, en de zussen van mijn moeder, ‘s middags , “thuis”  kwamen eten, en dan werd er veel gebabbeld, en verteld.

Ik was een gevoelig kind, een slechte slaper, en ik was altijd bang dat de oorlog terug zou beginnen, daarom, mijn leeftijdsgenoten, zullen zich dat wel herinneren, als een van de tantes over de oorlog begon, zei mijn Moemoe altijd ” pas op , er zijn latten aan het huis” waarmee ze bedoelde, ons Diane luistert mee. Ik had inderdaad altijd alles gehoord, en ‘s avonds, als ons Ma, ons een kruisje kwam geven, en ze zag dat ik nog klaar wakker was, dan vroeg ik altijd, alles wat ik wou weten, en wat ik overdag gehoord had, en waar ik bang voor was.

Op een dag, hoorde ik op de radio een liedje ” Ik heb mijn hart in Heidelberg verloren ” ik denk dat het van Henk de Bruin was, en hop, daar ging ik aan het piekeren ” zijn hart verloren??? hoe kan dat, dan heeft hij geen hart meer, dan is hij toch dood” ik bleef er de hele dag over denken, en ‘s avonds vroeg ik dan aan ons Ma, wat er gebeurde als je , je hart verloor, ze zegde me al lachend, dat dit wil zeggen dat hij verliefd was geworden, oef, maar ik vond het toch maar een rare uitdrukking. Wij vergeten soms dat kinderen , alles letterlijk nemen.

 

                           ———

%d bloggers liken dit: