Hanne Van Laer wuift Hautekiet uit met een ontroerend verhaal van hoop

MORTSEL – Jan Hautekiet (62) stopt ermee. Wie dat nog niet weet heeft de voorbije dagen op een andere planeet geleefd. Hij maakt een fietstocht door Vlaanderen en in elke stopplaats wordt hij opgewacht door iemand die de voorbije jaren zijn uitzendingen mee kleur heeft gegeven. Vaak ging het om ontroerende verhalen zoals dat van Hanne Van Laer (33), die in 2016 haar tweejarig kindje Mina verloor. In het Fort van Mortsel vertelde ze haar lijdensweg. Nog dagelijks wordt ze geconfronteerd met het verlies maar dat doet ze bewust want met haar vzw Casa Magnolia helpt zij, samen met een 30-tal vrijwilligers, vijf gezinnen, met kinderen tussen de twee en vijftien jaar,  die nu hetzelfde meemaken. Het feestvarken zelf zal niet in een zwart gat vallen. Hautekiet: ’40 jaar is goed geweest. Dit is het mooiste cadeau dat men mij had kunnen geven ook al was ik bij aanvang niet meteen enthousiast voor het idee. Een afscheid met zoveel toeters en bellen: dat hoefde eigenlijk niet maar langs de andere kant komen we zoveel mensen tegen die zich bij ons aansluiten, die stuk voor een stuk een meerwaarde geven aan deze week en die een eigen verhaal hebben. Ik blijf muziek maken met onder meer Patrick Riguelle en Rick De Leeuw en werken aan verschillende projecten. Het radioprogramma heeft zes jaar gelopen en was een succes. Dan wordt het tijd om te stoppen.’ Vandaag dinsdag vertrok men in Leuven om via stops in Hofstade, Mechelen, Mortsel en het Zuiderpershuis op de Grote Markt in Antwerpen te eindigen. In Fort Vier stond Hanne Van Laer de fietsers op te wachten. Ook Dennis Van den Buijs – nu nog bij De Ochtend op Radio Eén maar vanaf het najaar presentator bij Radio 2 Antwerpen – was erbij met een cadeau: een biefstuk. Maar eigenlijk draaide alles om Hanne of moeten we zeggen om haar overleden dochtertje Mina, het derde van vier kinderen in het gezin. Toen ze vijftien maanden was kreeg Mina epilepsieaanvallen en moest ze naar het ziekenhuis. Ze leed aan NCL type 1, een erg zeldzame stofwisselingsziekte, die ongeneeslijk was. Uiteraard kwam dit nieuws als een donderslag bij heldere hemel. Hanne deed haar verhaal bij Hautekiet en die legde een telefoonlijn naar minister De Block (OpenVLD) maar die deed niks. Drie van de vele verhalen die aantonen hoe Kafkaiaans het beleid op dat gebied in België wel is. Om de drie maanden moest ik langs de huisarts passeren om te laten vaststellen dat mijn dochtertje wel degelijk ongeneeslijk ziek was, anders kreeg ik geen verlenging van mijn ziekteverlof. En dan was er nog een ongelooflijk verhaal. Gezien haar toestand zou mijn  kindje moeten plaatsnemen in een aangepaste stoel, bestaande uit een onderstel en een op maat gemaakt zitje. De mutualiteit weigerde financieel tussen te komen omdat dit werd aanzien als een hulpmiddel voor mobiliteit en dit wordt niet vergoed wanneer het gaat om mensen die terminaal zijn. Zelfs nu word ik dagelijks geconfronteerd met de hardheid van de administratie. Toen ik onlangs van de gemeente een uittreksel kreeg met de samenstelling van ons gezin was er nergens sprake van Mina, alsof ze nooit had bestaan.’ Om mensen die met soortgelijke problemen worden geconfronteerd te helpen werd de vzw Casa Mangolia opgericht. Bedoeling is dat vrijwilligers de gezinnen ondersteunen door hun huishouden te verlichten. Voorlopig richt men zich naar mensen uit de Druivenstreek, Dijleland of Leuven maar iedereen met het hart op de juiste plaats kan niet onberoerd blijven bij het bekijken van de website www.casamagnolia.be of de blog prinsesmina.wordpress.com. (EM)